Led Zeppelin'in davulcusu John Bonham, rock davulculuğunun en çok anılan isimlerinden biri olarak kabul edilir. Doku anlayışı iki şeye dayanır. Güçlü ve net bas davul vuruşlarıyla üçleme tabanlı geçişlerin birleşmesi, ağır ama şaşırtıcı biçimde akıcı bir ritim dili üretir. Ağırlık ile akıcılık birlikte durur.
Bonham tek bas davul pedalı kullandı. 'Moby Dick' ve 'When the Levee Breaks' gibi kayıtlardaki icraları, tek pedalla ne kadar güçlü ve karmaşık bir ritmin kurulabileceğini gösterir. Ayak tekniğindeki kuvvet ile hassasiyetin aynı anda durması, onu döneminin en özgün icracıları arasına koydu. Pedal sayısı belirleyici değildir.
Üçleme tabanlı geçiş yaklaşımı, bugün de rock davul eğitiminin temel konularından biri olarak durur. Teknik yalnız hız istemez. Vuruşların dolgun ve ağırlıklı duyulması da aranır; aynı üçleme hızlı ama cılız çalındığında Bonham'ın dokusuyla hiçbir ilgisi kalmaz. Ağırlık bilekten değil koldan ve omuzdan gelir.
Üçleme geçişi çalışması çok yavaş bir tempoda başlar. Üçleme hissi önce yalnız trampet üzerinde oturtulur. Kalıp sonra tomlar arasında dağıtılır; tempo ancak her üç vuruşun eşit gürlükte ve eşit aralıkla duyulduğu kayıttan görüldükten sonra yükseltilir. Atlanan bir aşama, ilerleyen aylarda belirli bir tempoda geri döner.