Brezilyalı perküsyoncu ve davulcu Airto Moreira, Miles Davis'in füzyon dönemindeki kayıtlarında ve kendi projelerinde Brezilya perküsyon geleneğini caz müziğine taşıyan isimler arasındadır. Samba, bossa nova ve baião bu taşımanın başlıca kalıplarıdır. Bu ritimlerin Batı davul setine uyarlanması konusunda oynadığı rol, sonraki kuşakların çalışma biçimini de etkiledi. Kalıplar yoldan geçti.
Moreira'nın yaklaşımı setin yanına başka çalgılar koymakla da öne çıkar. Pandeiro, agogô ve cuíca bunların arasındadır. Davulcunun yalnız set üzerinde değil, çevresindeki bütün perküsyonla birlikte düşünmesi, bu yaklaşımın getirdiği en belirgin değişiklik olarak sayılır. Çevredeki çalgılar setin bir parçası hâline gelir.
Buradan çıkan ders, uyarlamanın yalnız kalıp öğrenmek olmadığıdır. Ritmin geldiği yer de öğrenilir. Bir sambanın hangi bağlamda çalındığını ve hangi çalgıların hangi katmanı taşıdığını bilmek, sete yapılan uyarlamayı bambaşka ve çok daha doğru bir yere taşır. Bağlam bilgisi, kalıbın nasıl çalındığını değiştirir.
Samba ve bossa nova temel kalıpları orta seviyede çalışılır. Önce kaynak kayıt baştan sona dinlenir. Katmanlardan hangilerinin sete taşınacağı seçilir ve geri kalanı bırakılır; her şeyi taşımaya çalışan bir uyarlamada hiçbir katman net duyulmaz. İki katman çoğu zaman yeter, üçüncüsü fazladır.